« En begreep je vader waarom? »
« Hij zei dat opa geloofde dat 85 de leeftijd is waarop mensen zich ofwel voorgoed afsluiten… ofwel eindelijk loslaten. »
‘Dat klinkt typisch hem,’ zei ik, terwijl ik zachtjes lachte. ‘Een beetje dramatisch. Een beetje te poëtisch voor zijn eigen bestwil.’
« Hij was iets te poëtisch voor zijn eigen bestwil. »
Michael glimlachte en ontspande zich een beetje.
« Hij heeft veel over je geschreven, weet je? »
Advertentie
‘Echt waar?’ Ik glimlachte. ‘Je opa was de liefde van mijn leven.’
‘Wil je het lezen?’ vroeg hij, terwijl hij in zijn jaszak greep en een tweede opgevouwen pagina tevoorschijn haalde.
« Jouw opa was de liefde van mijn leven. »
Ik heb er niet naar gegrepen. Nog niet.
‘Nee,’ zei ik zachtjes. ‘Vertel het me liever. Vertel me over je vader, lieverd.’
Michael leunde achterover.
Advertentie
« Hij was stil, altijd wel ergens over aan het nadenken. Maar niet op een normale manier. Het was alsof zijn gedachten hem volledig in beslag namen. Hij hield van oude muziek, van het soort waarop je op blote voeten kon dansen. Hij zei dat opa er ook van hield. »
Ik greep er niet naar.
‘Dat deed hij,’ fluisterde ik. ‘Hij neuriede altijd onder de douche. Luid en vreselijk.’
We glimlachten allebei. Daarna viel er een paar minuten stilte, een stilte die niet ongemakkelijk aanvoelde.
« Het spijt me heel erg dat hij je niets over ons heeft verteld, » zei Michael.
Advertentie
‘Nee hoor, schat,’ zei ik, tot mijn eigen verbazing. ‘Ik denk… ik denk dat hij me een versie van zichzelf wilde geven die helemaal van mij was, weet je?’
We glimlachten allebei.
