Het antwoord is niets.
Ik heb niets verkeerd gedaan.
Ik had gewoon de pech om met de ogen van de verkeerde man geboren te worden.
Mijn zwakke punt was geduld.
Vriendelijkheid zonder grenzen.
Vijftien jaar lang dacht ik dat als ik maar stil genoeg, goed genoeg en niet veeleisend genoeg was, ze me eindelijk zouden zien.
Dat hebben ze nooit gedaan.
Want dit is de waarheid.
Sommige mensen willen je niet zien.
En hoe kleiner je jezelf ook maakt, dat zal hun visie niet veranderen.
De les: Geef geen dode planten water. Klop niet aan op deuren die niet opengaan. Smeek niet om een plek aan tafels waar je niet welkom bent.
Bouw in plaats daarvan je eigen tafel.
En dat is wat ik nu aan het doen ben.
Dag per dag.
Als je via Facebook op deze pagina terecht bent gekomen vanwege dit verhaal, ga dan terug naar het Facebookbericht, klik op ‘vind ik leuk’ en laat in de reacties precies ‘Respect’ achter om de verteller te steunen. Die kleine actie betekent meer dan je denkt en motiveert de schrijver om door te gaan met het vertellen van dit soort verhalen.
