Mijn zus verdween 16 jaar geleden… Toen zag ik haar jas om 2 uur ‘s nachts bij een benzinestation.
Ik was halverwege een autorit van zes uur naar huis toen de vermoeidheid me uiteindelijk te pakken kreeg.
Om 2 uur ‘s nachts reed ik een bijna leeg tankstation binnen buiten een plaats die ik me nauwelijks herinnerde van de kaart. Boven mijn hoofd zoemden de tl-lampen en de koude wind blies de verpakkingen over de stoep. Ik stond daar te tanken, staarde in het donker en kon aan niets anders denken dan aan koffie en slapen.
Toen zag ik de jas.
Een vrouw kwam de supermarkt uit met in beide handen een papieren beker. Ze droeg een oversized spijkerjas met een gescheurde linkerboord en een verbleekte zonnebloemspeld bij de kraag.
Mijn hart stond stil.
Ik kende die jas.
Amy droeg het overal toen we jonger waren: op kampeertrips, concerten, familiefoto’s. Mama smeekte haar vaak om het weg te gooien, omdat de mouwen bijna uit elkaar vielen.
Maar Amy vond het geweldig.
En ik had het al zestien jaar niet meer gezien.
