Ik heb mijn nier gedoneerd om mijn beste vriendin te redden… en toen heeft ze mijn verloofde afgepakt.
Ik herinner me nog goed de dag dat de dokter me vertelde dat mijn nier een geschikte donor was.
We waren twintig, halverwege onze studie, en mijn beste vriendin Claire lag op sterven.
Nierfalen.
Dat was het woord dat de artsen gebruikten, maar voor mij betekende het maar één angstaanjagende gedachte: ik zou de persoon kunnen verliezen die sinds de introductieweek mijn beste vriend was geweest. We hadden samen een studentenkamer gedeeld, pizza gegeten tot diep in de nacht, liefdesverdriet meegemaakt en dromen over de toekomst gedeeld.
Toen het transplantatieteam uitlegde dat Claire een donor nodig had, heb ik geen moment geaarzeld.
‘Ik doe het,’ zei ik.
Claire barstte in tranen uit toen ze het hoorde.
‘Dat kan niet,’ fluisterde ze vanuit haar ziekenhuisbed, terwijl de tranen over haar bleke wangen stroomden. ‘Dat is te veel gevraagd.’
‘Je hebt er niet om gevraagd,’ zei ik, terwijl ik haar hand kneep. ‘Ik heb het aangeboden.’
Ze schudde haar hoofd, overmand door emotie. « Ik zal je nooit genoeg kunnen bedanken. »
