Nog maar een paar ogenblikken eerder was ik er klaar voor om voorgoed een einde te maken aan mijn huwelijk – ervan overtuigd dat ik hem nooit meer wilde zien. Allemaal door wat ik aantrof toen ik de keuken binnenliep.
Daar, op de toonbank, stond een klein, lieflijk taartje met een briefje eraan.
Er stond: « Aan mijn fantastische vrouw, die haar slaap opoffert speciaal voor mij. Rust vandaag lekker uit – ik heb ontbijt voor JOU gemaakt. Ik hou van je. »
In eerste instantie ontroerde het gebaar me diep. Ik voelde me gezien, gewaardeerd – zelfs gekoesterd.
Maar toen zag ik nog een briefje, vlak onder het eerste. Dit was niet voor mij.
