De stille eetgelegenheid
Het restaurant rook naar gebakken eieren en sterke koffie. Een vrachtwagenchauffeur zat zwijgend aan zijn mok terwijl een gezin in het hokje ernaast hamburgers deelde.
In de hoek zat een oude man, mager en gebogen, zijn jas was aan de naden gerafeld. Hij was een veteraan uit de Koreaanse Oorlog en nipte aan zijn zwarte koffie met beide handen stevig op tafel.
De Luide Intrede
De deur vloog open en een vlaag koude lucht stroomde naar binnen. Een motorrijder stampte naar binnen, zijn zware laarzen beukten op de vloer. Zijn ogen dwaalden door de kamer tot ze op de oude man bleven rusten.
‘Jij weer, fossiel?’ sneerde hij. Het gepraat verstomde onmiddellijk, vorken bleven in de lucht hangen.
« Dit is mijn plek, ouwe. Ga weg voordat ik je eruit gooi. »
De veteraan sloeg zijn ogen op, zijn stem kalm maar vermoeid. ‘Zoon, ik heb ergere dingen meegemaakt dan jij. Als je deze stoel zo graag wilt hebben, is hij van jou.’
