Mijn zoon belde me op een rustige middag, zijn stem klonk zachter dan ik gewend was.

Hij stelde geen vragen en haastte zich niet door het gesprek heen; hij zei gewoon dat hij van me hield.

Het verraste me. Hij was altijd onafhankelijk geweest, het type jongeman dat alles zelf regelde en zelden stilstond om zulke emoties te uiten.

Nadat het telefoongesprek was afgelopen, bleef ik nog lang zitten en overdacht ik zijn woorden steeds opnieuw. Er was iets in zijn toon dat bleef hangen – geen angst, geen urgentie, maar iets diepers. Die avond boekte ik, zonder er verder over na te denken, een vlucht.