Toen mijn vader overleed, dacht ik dat het rouwproces het moeilijkst zou zijn.
Ik had het mis.
De echte schok kwam later, toen zijn testament werd voorgelezen.
Na vijfentwintig jaar huwelijk bleef mijn stiefmoeder, Sandra, met helemaal niets achter. Geen spaargeld. Geen bezittingen. Zelfs niet het huis waar ze meer dan de helft van haar leven had gewoond. Mijn vader had jaren eerder in het geheim alles op naam van mijn zus gezet. Ik herinner me dat ik daar zat terwijl de advocaat sprak, en Sandra met mijn ogen op haar gezicht gefixeerd observeerde. Haar handen waren rustig in haar schoot gevouwen, haar uitdrukking beheerst en ondoorgrondelijk. Ze huilde niet. Ze protesteerde niet. Ze knikte slechts één keer, alsof ze al die tijd al had geweten hoe dit zou aflopen.
