Tijdens mijn jeugd probeerde ik de genegenheid te winnen van een moeder die alleen maar kilheid en veeleisendheid kende. Op mijn 27e besloot ik voor mezelf en voor het gezin dat ik aan het opbouwen was te gaan leven. Drie jaar later veranderde haar kijk op ons leven alles.
Mijn moeder was nooit een vrouw die snel huilde.
Op de dag dat mijn vader vertrok, vloeide er geen traan. Ze gooide hun trouwfoto in de vlammen van de open haard en draaide zich vervolgens naar me om.
« Vanaf nu zijn we er alleen nog maar jij en ik, Lucas. »
Ik was pas vijf jaar oud, maar ik had de regel al begrepen: zijn liefde was een beloning, afhankelijk van perfectie.
Ze zorgde ervoor dat ik op de meest prestigieuze instellingen terechtkwam, leerde me stevig de hand te schudden en met een vaste stem te spreken. Haar opvoeding was niet gericht op mijn geluk, maar op mijn onberispelijke karakter.
Op mijn 27e ben ik gestopt met proberen hem tevreden te stellen.
