Een feest dat een les werd.

Die avond zou speciaal worden – zo’n avond die je zorgvuldig plant, in de hoop dat je er nog lang aan terugdenkt. Ik had wekenlang gespaard, gesprekken in mijn hoofd herhaald en een restaurant uitgekozen dat bekendstond om zijn ingetogen elegantie. Zachte verlichting, fris linnen, gepolijste glazen – alles straalde intimiteit en zorgzaamheid uit. Toen mijn vriendin arriveerde, stralend en met een glimlach, geloofde ik oprecht dat de avond precies zo zou verlopen als ik me had voorgesteld.

Aanvankelijk was dat ook zo. We deelden verhalen onder het genot van hapjes, lachten om oude tegenslagen en proostten op hoe ver we waren gekomen. Even leek de wereld zich te beperken tot ons tweeën aan tafel. Maar langzaam, bijna onmerkbaar, begon de sfeer te veranderen.