Afgelopen woensdag zou het 50-jarig huwelijksjubileum van mijn grootouders zijn geweest. Het was zo’n datum die in onze familie altijd met een soort vanzelfsprekendheid werd genoemd, alsof die dag voor eeuwig in de kalender gegraveerd stond. Jarenlang was het een moment waar iedereen naar uitkeek: een klein ritueel, een vaste herinnering dat sommige liefdes niet zomaar verdwijnen, zelfs niet als de tijd alles probeert te veranderen.
Sinds mijn grootvader, Walter, twee jaar geleden overleed, was er veel veranderd. Het huis van mijn grootmoeder, Doris, voelde stiller, alsof elke kamer een echo had gekregen. Zijn stoel aan de tafel bleef onaangeroerd. Zijn jas hing nog steeds aan dezelfde kapstokhaak, niet omdat ze hem nodig had, maar omdat het idee om hem weg te halen voelde alsof ze hem nog een tweede keer zou verliezen. Toch was Doris niet iemand die haar verdriet luid droeg. Ze had altijd een rustige kracht gehad, die zich uitte in kleine dingen: de manier waarop ze haar tuin bleef verzorgen, haar ochtendkoffie precies op dezelfde manier zette, en de foto van Walter elke dag even recht zette alsof ze hem daarmee begroette.
Toen het jubileum naderde, besloot mijn grootmoeder deze dag te herdenken door te gaan eten in hetzelfde restaurant waar ze elk jaar naartoe gingen. Dat restaurant was voor hen nooit zomaar een plek geweest om te eten. Het was een stukje geschiedenis, een kleine traditie die ze door de jaren heen hadden opgebouwd. Elke verjaardag, elk jubileum, elke mijlpaal: ze zaten altijd in hetzelfde kraampje, bestelden bijna altijd hetzelfde en lachten om dezelfde oude grapjes die niemand anders in de ruimte begreep.
Die woensdag stond Doris extra vroeg op. Ze nam haar tijd, niet gehaast, maar alsof ze met elke handeling wilde bewijzen dat deze dag betekenis had. Ze haalde een blouse uit de kast die ze niet vaak droeg, zorgvuldig gestreken en nog altijd netjes. Daarbij speldde ze de broche op die Walter haar ooit had gegeven, jaren geleden, toen geld schaars was maar aandacht rijk. Het was een klein sieraad, niet opzichtig, maar het glinsterde net genoeg om op te vallen als het licht erop viel. Ze keek er even naar in de spiegel en streek met haar vingers over het metaal, alsof ze daarmee een herinnering wakker maakte.
Met haar handtas stevig tegen zich aan gedrukt stapte ze de deur uit en nam de bus, zoals ze altijd deed. Ze had wekenlang kleine bedragen opzij gezet, telkens iets minder uitgegeven aan boodschappen, telkens een paar munten apart gelegd. Ze wilde die avond niet voelen als een uitgave, maar als een eerbetoon. Zelfs haar buskaartje had ze met zorg berekend, want Doris was iemand die haar geld moest tellen, en toch wilde ze niet dat dat haar tegenhield om Walter te herdenken…
