Mijn vader heeft altijd genoten van een publiek.
Hij zei altijd dat het kwam doordat hij een geboren leider was, dat mensen zich tot kracht aangetrokken voelden zoals motten zich tot licht aangetrokken voelen. In de loop der jaren heb ik geleerd dat het niet kracht was waar ze zich toe aangetrokken voelden. Het was spektakel. En niemand wist spektakel zo goed te creëren als Edward Richardson.
Dus toen hij het podium opstapte, de balzaallichten die het zilver in zijn haar en het geslepen kristal van zijn whiskyglas verlichtten, wist ik al dat hij zou optreden. Ik had alleen geen idee dat hij op het punt stond de laatste restjes van onze onderlinge band te verbreken.
‘Dit,’ zei hij, met een stem die door de geluidsinstallatie galmde, ‘is mijn dochter.’
Tweehonderd gezichten draaiden zich om naar waar ik stond, net naast de dansvloer. De band was gestopt met spelen. Het geklingel van vorken tegen borden was verstomd. Zelfs de obers stonden stokstijf stil, hun witte servetten om hun onderarmen gevouwen.
Op dat moment leek de tijd zich uit te rekken als een stuk karamel.
De hand van mijn vader zwaaide naar me uit, een gebaar van een showman, geoefend en groots.
‘Geen diploma,’ kondigde hij aan, waarop de aanwezigen beleefd grinnikten. ‘Geen toekomst. Gewoon profiteurs van de familie.’
Daar was hij dan. De clou.
De lach waar hij op hoopte, kwam niet meteen. Heel even heerste er verwarring in de menigte: een golf van ongemak, een subtiele verschuiving van het gewicht, blikken van vrouw naar man, van vriend naar vriend. Een paar mensen keken me zelfs aan, alsof ze wilden controleren of ze wel mochten lachen.
Mijn vader maakte het ze gemakkelijk. Hij gooide zijn hoofd achterover en schaterde het uit van het lachen, zo luid en uitbundig dat het de leegte opvulde waar hun onzekerheid heerste.
Als goede gasten, als goede zakenpartners, volgden ze zijn voorbeeld.
Gelach galmde door de kamer. Helder, schel. Het geluid omhulde me, drong door tot in mijn huid, maar mijn gezichtsuitdrukking bleef onveranderd.
Ik gaf geen kik.
