De stilte in mijn loft in Tribeca was duur. Het was het soort stilte dat vierduizend dollar per vierkante voet kostte – een dikke, isolerende laag driedubbel glas en geluidsdichte muren die het chaotische gezoem van Manhattan buiten hielden. Staand in mijn inloopkast, omringd door kledingrekken gesorteerd op seizoen en stof, keek ik naar de vrouw in de spiegel van vloer tot plafond.
Voor de wereld, of in ieder geval voor het deel ervan dat TechCrunch en Forbes las , was ik de stille vennoot van Chimera Capital , de architect achter het algoritme dat de laatste drie marktcorrecties met angstaanjagende nauwkeurigheid had voorspeld.
Voor mijn familie was ik Elena, de zwervende kunstenares. Elena, de grafisch ontwerpster die voor een paar centen wat ‘krabbelde’. Elena, de teleurstelling.
Ik reikte langs een rij Saint Laurent-blazers en haalde er een vervaagde, oversized beige trui van Target uit. Er zat een klein pluisje op de linkerschouder. Perfect. Dit was mijn kostuum. Dit was de « Grey Rock »-methode in de praktijk: wees saai, wees klein, wees niet bedreigend. Als ik eruitzag alsof ik het moeilijk had, zouden ze geen vragen stellen. En als ze geen vragen stelden, konden ze me geen kwaad doen.
Mijn telefoon trilde op het marmeren eiland in het midden van de kast. Het was Sarah, mijn bedrijfsleider.
‘Elena, de overschrijving van twee miljoen dollar naar StreamLine staat in de wachtrij,’ zei Sarah met een heldere, professionele stem, maar ook met een vleugje aarzeling. ‘We hebben alleen nog je laatste biometrische bevestiging nodig. Weet je het zeker? Ik heb de presentatie nog eens bekeken. Julians uitgavenpatroon is catastrofaal. Zijn kosten voor het werven van nieuwe gebruikers zijn torenhoog. Financieel gezien is dit zelfmoord.’
Ik staarde naar mijn spiegelbeeld. Ik oefende met het laten hangen van mijn schouders, de manier waarop ik naar beneden keek als mijn vader sprak.
‘Het is geen investering in het bedrijf, Sarah,’ zei ik zachtjes. ‘Het is een investering in hém. Het is een investering in de broer die me vroeger liet winnen met Mario Kart toen we zeven waren. Voordat hij… dit werd.’
‘Hij zal niet weten dat jij het bent,’ herinnerde Sarah me. ‘De anonimiteitsclausule is ijzersterk. Voor hem ben je gewoon ‘Angel Ventures’.’
“Als hij wist dat ik het was, zou zijn ego spontaan ontploffen. Hij heeft een redder nodig, Sarah, geen zus. Al helemaal geen zus die hij een mislukkeling vindt.”
« We gaan door met de overdracht, in afwachting van de definitieve goedkeuring, » zuchtte Sarah. « Veel succes, Elena. Prettige Thanksgiving. »
