De weddingplanner van mijn broer belde. « Je familie heeft je uitnodiging geannuleerd, maar heeft gevraagd om de aanbetaling van $65.000 te behouden. »
Ik zei: « Annuleer de hele bruiloft. »
Ze hapte naar adem. « Maar meneer, u bent niet de bruid. »
‘Nee,’ zei ik. ‘Maar ik ben eigenaar van de locatie, het cateringbedrijf en de hotelketen die ze voor de gasten hebben geboekt.’
Ik ben Natalie Warren, 34 jaar oud, eigenaar van Sapphire Luxury Hotels en Elite Catering. Mijn broer James en ik zijn altijd close geweest. We hebben de scheiding van onze ouders overleefd en samen een leven opgebouwd. Toen hij zich verloofde, heb ik met veel plezier $65.000 aanbetaald voor zijn droombruiloft in mijn mooiste locatie. Maar vorige week belde zijn weddingplanner met nieuws dat mijn hart brak.
James en ik groeiden op in een bescheiden buurt in Boston. Nadat onze ouders gescheiden waren, leerden we al snel op elkaar te vertrouwen. « We hebben alleen elkaar, Nat, » zei James vaak tegen me. « Wat er ook gebeurt, ik sta altijd voor je klaar. »
Die belofte heeft ons erdoorheen geholpen. Toen ik besloot om hotelmanagement te gaan studeren, was James mijn grootste supporter. Hij stuurde me elke maand een deel van zijn salaris om me te helpen met mijn studieboeken. Mijn carrière was uitdagend, maar op mijn 27e had ik me opgewerkt tot operationeel directeur bij een prestigieus hotel.
Dat was het moment waarop ik mijn grootste risico nam. Met mijn spaargeld en een kleine zakelijke lening kocht ik een noodlijdend historisch hotel. Ik werkte twee jaar lang achttien uur per dag om het pand te renoveren en de reputatie ervan te herstellen. James was er bij elke stap, hij gebruikte zijn contacten in de bouwsector om te helpen en voerde kleine klusjes gratis uit in de weekenden.
Het Sapphire Grand werd een succes en dat gebruikte ik om een portfolio van vijf luxehotels op te bouwen en Elite Catering op te richten. James is gedurende mijn hele reis mijn steun en toeverlaat gebleven.
Toen kwam Melissa Blake in beeld. Ze was mooi, verfijnd en kwam uit een rijke familie. Vanaf het begin voelde er iets niet goed. Toen James ons voorstelde, bereikte haar glimlach haar ogen niet. « Oh, jij bent het jongere zusje dat in hotels werkt. Wat schattig, » zei ze, terwijl ze om zich heen keek alsof ze iemand belangrijkers zocht.
James was helemaal weg van hem. Langzaam maar zeker merkte ik veranderingen bij mijn broer. Hij begon uitdrukkingen te gebruiken als « de juiste mensen » en ruilde zijn betrouwbare pick-up truck in voor een luxe SUV die hij zich nauwelijks kon veroorloven. Onze wekelijkse etentjes met z’n tweeën werden zeldzaam.
Melissa en haar moeder, Eleanor, maakten er geen geheim van dat ze me minachtten. Tijdens een diner stelde Eleanor venijnige vragen over mijn « kleine hotelbedrijfje ».
‘Het moet vreselijk zijn om in de service te werken,’ rilde Melissa zachtjes. ‘Al die klachten en vieze kamers. Dat zou ik nooit aankunnen.’
Die opmerking deed pijn. James wist hoe gepassioneerd ik was over mijn carrière. Ondanks de groeiende afstand hield ik nog steeds ontzettend veel van hem.
