Op het eerste gezicht lijkt een gebalde vuist simpel, zelfs alledaags. Bij nadere beschouwing valt echter een subtiel, bijna geheimzinnig detail op: de duim stevig tussen de wijsvinger en de middelvinger geklemd.
Deze kleine aanpassing verandert een verder gewone hand in een gebaar dat door de eeuwen heen en in verschillende culturen een belangrijke betekenis heeft gehad, in het Engels bekend als « making a fig ».
Lang voordat moderne communicatiemiddelen het mogelijk maakten om met woorden, afbeeldingen of emoji’s direct emoties over te brengen, sprak dit subtiele gebaar boekdelen. Met een enkele, vloeiende beweging kon iemand een eis afwijzen, stilletjes verzet uiten of speels « gaat niet gebeuren » zeggen zonder een woord te zeggen.
Hoewel het tegenwoordig misschien grappig lijkt, speelde het vijgengebaar ooit een serieuze sociale rol, als communicatiemiddel en als subtiele vorm van verzet.
