Soms brengt het leven ons ontmoetingen die alles veranderen. Ogenschijnlijk kleine momenten, maar in staat om een heel bestaan opnieuw te definiëren. Dit verhaal begint met een tweejarig meisje, een teddybeer tegen haar hart geklemd, en de blikken van volwassenen die zich maar al te vaak afwendden. Haar naam was Lina, en niemand leek klaar om ‘ja’ tegen haar te zeggen.
Wanneer niemand verder wil kijken dan de schijn
Lina had al tientallen afwijzingen te verwerken gekregen. De redenen veranderden, maar de conclusie bleef hetzelfde: te ingewikkeld, te veeleisend, te anders. Volwassenen zagen een dossier, beperkingen, een toekomst die ze als een last beschouwden. Zelden een kind. Zelden haar lach, haar zachtheid, haar unieke manier om alles te bewonderen.
Om haar heen deden de teams hun best, maar de vermoeidheid was van hun gezichten af te lezen. Het idee van een toekomst in een instelling leek een laatste redmiddel, bij gebrek aan andere opties. Toch bleef Lina glimlachen, zich niet bewust van de discussies die boven haar hoofd plaatsvonden.
