Ik heb mijn ontrouwe echtgenoot nooit verteld dat ik genomineerd was voor het Hooggerechtshof. Hij overhandigde me de scheidingspapieren tijdens het diner, terwijl hij lachend met zijn maîtresse sprak. « Ik neem het huis en de kinderen mee. Jij bent maar een zwakke juridisch medewerker. » Hij wist niet dat zijn maîtresse in werkelijkheid een voortvluchtige fraudeur was. De politie bestormde het restaurant. Ze schreeuwde: « Bel je advocaat! » Mijn man keek me smekend aan. Ik stond op, pakte mijn toga uit mijn tas en glimlachte. « Ik verdedig geen criminelen, » zei ik. « Ik spreek vonnissen uit. »
‘Ik verdedig geen criminelen,’ zei ik, terwijl ik de zwarte stof over mijn schouders streek. ‘Ik veroordeel ze.’
Maar voordat ik dat oordeel kon vellen, moest ik eerst de stilte doorstaan.
De westvleugel van het Witte Huis ruikt naar geschiedenis – oud leer, bijenwas en de vage, elektrische spanning van macht. Ik stond in het Oval Office, mijn handen achter mijn rug gevouwen, in een poging de trilling in mijn vingers te bedwingen. De president van de Verenigde Staten, een man wiens handtekening hele vloten in beweging kon zetten, glimlachte naar me.
‘Het land is vereerd, Elena,’ zei hij met een warme en kalme stem. ‘Uw staat van dienst bij het hof van beroep is onberispelijk. De bevestiging door de Senaat zal een formaliteit zijn. De aankondiging wordt morgenochtend om 9 uur live uitgezonden. Bewaar uw toga goed.’
Hij overhandigde me een zware kledingtas met het presidentiële zegel erop. Daarin lag de zwarte zijden toga van een rechter van het Hooggerechtshof.
‘Dank u wel, meneer de president,’ zei ik, met een verrassend kalme stem. ‘Ik zal u niet teleurstellen.’
Ik liep het Witte Huis uit en de vochtige middaglucht van Washington DC in. Ik stopte de kledingtas in een versleten, onopvallende boodschappentas. Voor de agenten van de Secret Service bij de poort was ik gewoon een van de vele medewerkers. Voor de wereld stond ik op het punt een van de negen machtigste juristen van het land te worden.
Maar voor mijn man, Mark, was ik gewoon een saaie juridisch medewerker die vergeten was de stomerij op te halen.
Ik keek op mijn telefoon. Vijf gemiste oproepen. Allemaal van Mark.
Ik belde hem terug terwijl ik een taxi aanriep. « Mark? Is alles in orde? »
‘Waar ben je geweest?’ Zijn stem trilde van de manische energie. ‘Ik bel al een uur. Je weet dat ik een hekel heb aan voicemail.’
‘Ik was… aan het werk,’ loog ik. Technisch gezien klopte dat, hoewel hij dacht dat ‘werk’ betekende dat ik juridische documenten moest indienen voor een middelgroot advocatenkantoor in Georgetown.
‘Nou ja,’ zei hij afwijzend. ‘Ontmoet me om 7 uur bij Le Bernardin. Stipt. En probeer in godsnaam eens een beetje chic te doen. Draag die parels. Ik heb een gast.’
‘Een gast? Mark, het is dinsdag. Ik ben uitgeput.’
“Dit is groots, Elena. Groter dan je kleine paralegal-brein aankan. Wees er gewoon bij.”
Hij hing op.
Ik staarde naar de telefoon. Mijn ‘kleine paralegal-brein’ had zojuist de grondwet ontleed met de leider van de vrije wereld. Maar voor Mark was ik slechts achtergrondgeluid – een salaris om de hypotheek te betalen terwijl hij ‘durfkapitaal’-deals najoeg die meestal eindigden in rechtszaken of stilte.
