Zeven jaar lang dacht ik dat ik een van de gelukkigen was. Het soort vrouw naar wie mensen keken en zeiden: « Zij heeft alles. » Mijn naam is Olivia Hayes. En lange tijd geloofde ik die zin. Mooi huis in de buitenwijk. Goede baan bij een marketingbureau. Diners met vrienden. Twee keer per jaar op vakantie.

En een echtgenoot die door iedereen bewonderd werd.

Jason Hayes.

Slim. Zelfverzekerd. Succesvol. Charmant.

Het soort man dat wist welk bestek hij moest gebruiken, hoe hij met obers moest praten en hoe hij mijn ouders recht in de ogen moest kijken terwijl hij beloofde dat hij voor altijd van me zou houden.

We ontmoetten elkaar op ons zevenentwintigste, trouwden op ons dertigste en hadden op ons tweeëndertigste een routine ontwikkeld.

Op zijn zevenendertigste kende ik al zijn favoriete gerechten, zijn koffiebestelling en wat hem altijd aan het lachen maakte.

Ik wist ook dat hij op zijn duimnagel kauwde als hij nerveus was, een hekel had aan regenachtige dagen en altijd in slaap viel tijdens documentaires.

Ik dacht dat dat betekende dat ik hem kende .

Nee, dat heb ik niet gedaan.

Niet echt.

Pas op de ochtend dat hij onze slaapkamer binnenkwam, mijn leven volledig op zijn kop zette en me deed beseffen dat ik met een vreemde getrouwd was.