Die dinsdagmiddag kwam de regen onophoudelijk met bakken uit de hemel, dik en meedogenloos, het soort regen dat niet alleen je kleren nat maakt, maar zich ook in je borst nestelt en je ademhaling zwaarder maakt.
Ricardo Tavares bracht zijn zwarte Mercedes tot stilstand voor de ijzeren poorten van de begraafplaats en bleef daar langer staan dan nodig, met beide handen stevig om het stuur geklemd. Water liep in kronkelende strepen over de voorruit en vervaagde de wereld daarachter, alsof zelfs de hemel had besloten met hem mee te rouwen.
Zes maanden.
Zes maanden geleden, die nacht dat alles in duigen viel.
Zes maanden geleden, toen metaal vervormde, sirenes loeiden en zijn leven werd gereduceerd tot een telefoontje dat de betekenis van elk woord daarna veranderde.
Zes maanden geleden, toen een veel te kleine en ondraaglijk lichte kist in de grond werd neergelaten.
Ze zeiden dat de tijd de pijn zou verzachten. Dat de scherpe kantjes eraf zouden vallen. Dat het verlies uiteindelijk draaglijk zou worden. Maar de tijd had niets van dat alles voor Ricardo gedaan. Het had hem alleen geleerd hoe te leven zonder vreugde te verwachten, hoe elke ochtend al uitgeput wakker te worden, hoe te leven in een huis dat minder als een thuis aanvoelde en meer als een zorgvuldig bewaarde afwezigheid. De stilte volgde hem overal – naar de slaapkamer, naar de keuken, naar de donkere uren waarin de slaap niet wilde komen. Whisky was allang geen genot meer; het was een manier geworden om de gedachten net genoeg te sussen om de nacht te overleven.
