Deel 1: Het kerstdiner van discriminatie.
De kristallen kroonluchter in de eetkamer van de Roberts was zo glanzend dat het pijn deed om ernaar te kijken. Onder de agressieve schittering stond de lange eikenhouten tafel gedekt voor twaalf personen, vol met gebraden eend, aardappelpuree met truffel en flessen wijn die meer kostten dan de maandelijkse huur van de meeste mensen.
Elena zat aan het uiteinde van de tafel, vlak bij de keukendeur. Dat was de plek die gewoonlijk gereserveerd was voor kinderen of ongewenste gasten. Technisch gezien was ze geen van beide – ze was de schoondochter – maar ze werd zeker als zodanig behandeld.
‘Elena, blijf niet zomaar zitten,’ snauwde haar schoonmoeder, Brenda, terwijl ze met een verzorgde vinger naar een lege wijnkaraf wees. ‘Ga meer Cabernet halen voor Clara’s man. De jaargang ’98. En wees er voorzichtig mee; die fles is meer waard dan je auto.’
Elena stond zwijgend op en streek de voorkant van haar eenvoudige grijze vest glad. ‘Natuurlijk, Brenda.’
Terwijl ze naar de wijnkoeler liep, hoorde ze het gegniffel.
Clara, haar schoonzus, was vanavond het middelpunt van de belangstelling. Gekleed in een met pailletten bezaaide rode jurk die schreeuwde ‘nieuw geld’, streelde ze de arm van haar man, David. David keek zelfvoldaan. Hij had daar alle reden toe; hij was net gepromoveerd tot regionaal verkoopdirecteur voor de Noord-Amerikaanse vestiging van Nova Group, een enorm conglomeraat dat bekendstaat om zijn meedogenloze efficiëntie en royale bonussen.
‘David doet het fantastisch,’ pochte Clara, met een schelle stem. ‘De partners bij Nova zijn dol op hem. Ze zeggen dat hij hard op weg is om vicepresident te worden. Eerlijk gezegd werd het tijd dat iemand uit deze familie wat echt prestige met zich meebracht.’
Ze wierp een zijdelingse blik op Elena, die de wijn aan het inschenken was.
