ZEVENTIEN JAAR LATER
Als u zich op de elfde verdieping bevindt, zult u zeker de juiste plek vinden.
Ik was er al jaren niet meer geweest.
Ik had bloemen meegenomen, hoewel ze kleine aanvoerden in vergelijking met wat ik verschuldigd was.
Haar naam was in steen gebeiteld – groot, permanent, onveranderlijk.
Ik volgde de letters, zette mijn vingers en voelde iets en ik vervormde.
Ooit had de liefde me moedig gemaakt.
Angst had me tepakken.
‘Het spijt me,’ fluisterde ik in de stille lucht.
wij.
Omdat ze gefaald hebben.
Als je meer informatie hebt, dan zul je zien wat je zoekt.
Nu heb je nog maar twee woorden om richting te gaan voordat je het weet – maar het maakt niet uit wat je aan het doen bent, het maakt niet uit of je er bent of niet.
