De andere vrouwen keken in verbijsterde stilte toe hoe de waarheid als as op de tafel neerdaalde.
Ik kan me nauwelijks herinneren dat ik naar de badkamer liep. Ik weet alleen nog dat ik me aan de wastafel vastgreep en naar mijn spiegelbeeld staarde, terwijl mijn buik samentrok van meer dan alleen zwangerschapskrampen.
Vijf weken.
Ik was over vijf weken uitgerekend.
Ik had hier geen tijd voor.
Die avond sprak ik Malcolm aan.
Er was geen dramatische ontkenning. Geen overtuigende leugen. Alleen een aarzelende, uitgeputte bekentenis.
Ja, er was sprake geweest van een affaire.
Ja, er was een kind.
Ja, hij had geprobeerd het op te lossen.
Elke bekentenis voelde als een nieuwe barst die zich verspreidde over iets waarvan ik dacht dat het solide was.
