De vrouw bleef maar praten.
‘Zes maanden later,’ vervolgde ze, ‘begon ik zelf met de bevalling. En raad eens? Malcolm heeft het gemist.’ Ze liet een wrange lach horen. ‘Hij zei dat hij niet weg kon omdat hij op zijn nichtje Tess moest passen.’
Mijn vingers klemden zich stevig om het penseel.
Ava boog zich naar me toe en fluisterde: « Wat zijn de kansen? »
Mijn stem klonk zachter dan ik had verwacht. « Je vriend heet Malcolm? »
De vrouw knikte.
Ik slikte. « Is dit Malcolm? »
Mijn handen trilden toen ik mijn telefoon ontgrendelde en haar mijn achtergrond liet zien: een foto van Malcolm, Tess en mij, met mijn net beginnende zwangere buik.
Haar uitdrukking veranderde van verward naar afgrijzen.
‘Dat is… uw echtgenoot?’ vroeg ze.
Ik knikte.
Ze staarde me verbijsterd aan. Toen sprak ze de woorden die mijn wereld op zijn kop zetten.
“Hij is ook de vader van mijn zoon.”
De kamer helde over.
Het gelach om ons heen vervaagde tot een zacht gezoem in de verte. De pottenbakkerij – licht, vrolijk en vol vrouwen die een band met elkaar opbouwden – veranderde in iets surrealistisch en verstikkends.
Niet alleen was mijn man vreemdgegaan.
Hij kreeg een kind met haar.
‘Water,’ fluisterde ik, en Ava sprong van haar stoel.
