Om zijn plek terug te veroveren, zelfs op 83-jarige leeftijd.
Tegenover de onvoltooide partituur getiteld « For My Claire » ging ze achter de piano zitten. De eerste noten klonken aarzelend, als voetstappen na een lange stilte. Toen kwamen de herinneringen terug, zoals wanneer je een vergeten familierecept onderin een la vindt.
Waar de compositie ophield, ging zij verder: ze voltooide de melodie, voegde de akkoorden toe en maakte het verhaal af.
Claire gaat tegenwoordig twee keer per week naar de studio. Ze speelt, luistert naar Juliens opnames en neemt haar eigen nummers op. Ze heeft zelfs een nummer de titel « For Julien » gegeven.
Dit verhaal herinnert ons aan iets essentieels: het is nooit te laat om weer contact te maken met wat ons werkelijk inspireert. Of het nu muziek, schilderen, schrijven of een project is dat we hebben laten liggen, onze dromen sterven niet.
Soms is een sleutel – letterlijk of figuurlijk – alles wat je nodig hebt om een nieuwe deur te openen en een frisse start te maken.
Wat als je jezelf dit jaar eens trakteert op een boeket vol vergeten dromen?
