De groene deur
Het adres leidde naar een bakstenen gebouw met een groene deur. Ik aarzelde lang voordat ik naar binnen ging.
Binnen werd ik omhuld door de geur van gewaxt hout en oud papier.
Het was een muziekstudio.
In het midden stond een prachtige staande piano. De muren waren bedekt met planken vol bladmuziek. Op de lessenaar lagen Claude Debussy’s « Clair de Lune » en Ludwig van Beethovens « Maanlichtsonate » – mijn favoriete stukken.
Op een tafel liggen opnames met de opschriften: « Voor Camille – december 2018 », « Voor Camille – maart 2020″… Tientallen.
Naast hen lagen medische dossiers. Hij wist al jaren dat zijn hart zwak was.
Hij had ook instructies achtergelaten om de bloemen na zijn vertrek bij mij af te leveren. Hij had aan alles gedacht.
