De eerste 14 februari zonder hem
Jean overleed in de herfst aan een hartaanval. Mij werd verteld dat hij niet heeft geleden. Ik wel.
Het huis leek immens zonder hem. Zijn kopje hing nog aan het haakje. Zijn pantoffels lagen klaar naast het bed.
Toen Valentijnsdag aanbrak, werd ik wakker met een zwaar gevoel op mijn borst. Ik had stilte verwacht.
Er werd op de deur geklopt.
Op de deurmat een boeket rozen, ingepakt in kraftpapier en opgebonden zoals in 1962. Ernaast een envelop. Daarin: een brief van Jean… en een sleutel.
Hij schreef dat hij al die tijd iets voor me verborgen had gehouden. Dat ik naar het adres moest gaan dat hij me had gegeven.
Mijn hart zonk in mijn schoenen. Een ander leven? Een onuitsprekelijk geheim?
Ondanks mijn angst nam ik een taxi.
