Ik ben 71. Vorig jaar verloor ik mijn dochter. Élodie. Ze was 31. Ze kon haar baby niet eens vasthouden. Mijn kleine Lina. Haar partner? Weg. Gewoon… weg. Ik krijg maar een klein bedrag per maand. Luiers, billendoekjes, flesjes… Alles komt op mij neer. Ik ben uitgeput. Maar ze heeft niemand anders. Gisteren, na het bezoek aan de kinderarts, had ik even rust nodig. Maar vijf minuten. Dus zocht ik mijn toevlucht in een klein café. De regen kletterde tegen de ramen. Lina begon onrustig te worden. Ik hield haar dicht tegen me aan. « Ssst… Oma is er. » Toen een stem. Luid. Hoog. Scherp. « Dit is geen kinderdagverblijf. Sommigen van ons zijn hier gekomen om te ontspannen, niet om… dit te zien gebeuren. » Nog een stem, nog scherper: « Ja. Neem je huilende baby mee en ga weg. » Sommigen van ons hebben een hoge prijs betaald voor rust en stilte. Ik verstijfde. Mijn wangen gloeiden. Mijn handen trilden. Lina klemde zich vast aan mijn trui. Buiten regende het pijlsnel. Ik pakte de fles. De serveerster kwam dichterbij, haar blik afgewend. « Mevrouw… misschien is het beter als u haar buiten te eten geeft. » Ik stond op. Ik wilde weggaan. En toen… bleef Lina stokstijf staan. Beweeglijk. Haar ogen wijd open. Haar kleine handje strekte zich uit naar de ingang. Ik volgde haar blik. Twee politieagenten waren net binnengekomen. Iemand had duidelijk de politie gebeld.
Een onverwachte interventie
De sfeer werd stil.
De agenten keken de kamer rond en kwamen toen naar me toe. Met trillende stem legde ik de situatie uit: ik zocht gewoon een plek om mijn kleindochter te eten te geven.
De oudere agent, Christophe , besefte al snel dat de situatie was overdreven. De jongere, Alexandre , hurkte naast me neer.
« Mag ik haar even vasthouden? »
Tot mijn verbazing kalmeerde Lina in zijn armen. Ze dronk rustig haar flesje leeg.
De spanning verdween.
