‘We zouden het niet erg vinden, Frank,’ zei hij. « We gaan in der minne uit elkaar, dit zou ons laatste avondmaal kunnen zijn. »
Rose stemde uiteindelijk toe en ze gingen naar het restaurant. Toen hij daar aankwam, bestelde Frank zijn maaltijd en vertelde het oudere echtpaar dat hij ook voor hun eten zou betalen.
Toen de ober arriveerde om hun bestellingen op te nemen, nam Charles onmiddellijk de leiding. Hij verzocht om het licht rond hun stand te dimmen vanwege zijn ex-vrouw en bestelde een salade voor haar terwijl hij biefstuk kreeg.
Rose ziedde inwendig; ze kon niet geloven dat Charles was doorgegaan met het bestellen van haar eten alsof ze niet aanwezig was en zelf geen beslissingen kon nemen. Andere mensen rond hun stand klaagden over de schemerige lichten, waardoor ze nog bozer werd.
Ze was een verlegen vrouw en ze was er niet blij mee om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Maar in haar woede haalde ze uit naar Charles en liet hem en Frank staren naar haar terugtrekkende vorm.
« Vrouwen, heb ik gelijk? », zei Frank met een veelbetekenende blik.
« Vertel me erover, » antwoordde Charles met een droevige glimlach op zijn gezicht.
Toen hij thuiskwam, was het huis verstoken van Rose en waren veel van haar bezittingen verdwenen. Het brak zijn hart, vooral omdat hij geen idee had wat precies de verandering in haar had veroorzaakt.
