DE VERRASSING
Na de landing brachten ze haar naar Valle de Bravo.
Groene heuvels glooiden af naar een glinsterend meer. De lucht voelde fris aan, bijna onwerkelijk.
Ze stopten voor een prachtig huis met uitzicht op het water.
Marco legde een bos sleutels in haar handen.
“Mam… dit is voor jou.”
Paolo kwam dichterbij.
“Jullie hoeven niet meer te werken. Nu is het onze beurt.”
Teresa zakte op haar knieën, de tranen stroomden over haar wangen.
“Het was het allemaal waard… elke tamale, elke slapeloze nacht… alles.”
Ze liep langzaam naar binnen en raakte de muren aan, alsof ze bang was dat de visie zou verdwijnen.
Ze herinnerde zich het blikken dak.
De gehuurde kamer.
De regen druppelt in metalen emmers.
En ze begreep iets heel diepgaands.
Ze was nooit echt arm geweest.
Omdat ze altijd al rijk was geweest aan liefde.
