Ik probeerde te argumenteren. Ik probeerde te redeneren. Ik smeekte haar om hem in ieder geval de keuze te laten maken.
Maar de wet was niet aan mijn kant.
Ik zal nooit het geluid van zijn gehuil vergeten toen ze hem naar de auto brachten. Zijn gezicht tegen het raam gedrukt, zijn hand naar mij opgestoken, tranen die over zijn wangen stroomden.
Ik bleef nog lang op de veranda staan nadat de auto uit het zicht was verdwenen.
En toen waren ze weg.
Geen telefoontjes.
Geen letters.
Geen foto’s.
Niets.
De stilte die volgde, was luider dan welk argument dan ook. Ik liet zijn kamer precies zoals hij hem had achtergelaten: de posters aan de muur, de versleten honkbalhandschoen op de plank, de deken opgevouwen aan het voeteneinde van het bed.
Ik stofte de kamer elke week af. In de lente zette ik de ramen open zodat het niet muf zou ruiken. Ik sprak tot hem in mijn gebeden alsof hij me op de een of andere manier kon horen.
Jaren gingen voorbij.
Verjaardagen kwamen en gingen. Ik bakte desondanks elk jaar een kleine taart.
Op zijn achttiende verjaardag zei ik tegen mezelf dat ik geen hoop moest koesteren.
Hoop was te gevaarlijk geworden.
