De jaren verstrijken, maar sommige banden blijven bestaan.
De tijd is voorbijgegaan. Ik heb leren leven met de stilte, maar nooit met zijn afwezigheid. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik hem waarschijnlijk nooit meer zou zien, om mezelf te beschermen en geen valse hoop te koesteren.
Op een dag werd er op de deur geklopt.
Toen ik de deur opendeed, stond hij daar. Langer, volwassener, maar met dezelfde blik. In een oogwenk waren alle jaren van scheiding verdwenen. Hij omhelsde me en begon te huilen, alsof hij alle emoties die hij jarenlang had opgekropt, eruit liet.
Toen vertelde hij me iets wat ik nooit zal vergeten:
hij dacht elke dag aan mij.
