Ik ben teruggegaan
Dat was niet mijn bedoeling.
Maar ik ben toch weer naar haar straat gereden.
Klopt.
Geen antwoord.
Mijn maag draaide zich om.
Ik duwde de deur open.
Ze zat nog steeds in de relaxstoel.
Grijs. Bleek. Op de een of andere manier kleiner.
‘Ik heb de verwarming weer lager gezet,’ fluisterde ze. ‘Ik schrik van de rekening.’
Ze had een halve banaan gegeten.
Half.
In een land waar miljardairs voor de lol raketten lanceren.
Ik vroeg naar de familie.
Ze noemde haar zoon, Eddie.
Ze zei dat ze hem niet wilde lastigvallen.
Ik vond zijn nummer in een klein adresboekje.
Toen ik belde, antwoordde hij met één woord:
