‘Ik ben de manager,’ loog ik. ‘Houd het wisselgeld maar.’
Ik legde de pizza op haar schoot.
De stoom steeg op en verwarmde haar gezicht. Ze sloot haar ogen en ademde in alsof het pure zuurstof was.
Een traan gleed over haar wang.
Ik liep terug naar mijn auto.
Daar zat ik.
De motor startte niet.
Na een minuut stuurde ik een berichtje naar de meldkamer: Lekke band. Heb 45 minuten nodig.
Daarna ben ik naar de dichtstbijzijnde grote winkel gereden.
Ik heb geen rommel gekocht.
Melk. Eieren. Brood. Soep met lipjes om uit de verpakking te trekken. Havermout. Bananen. Een gegrilde kip, nog warm in de plastic verpakking.
Toen ik terugkwam, at ze haar tweede stuk alsof ze bang was dat het zou verdwijnen.
Ik begon de boodschappen op haar tafel te zetten.
Ze verstijfde.
‘Wat is dit allemaal?’ vroeg ze.
‘Mijn oma woont ook alleen,’ zei ik zachtjes. ‘Ik hoop dat iemand dit voor haar zou willen doen.’
Ze probeerde op te staan, maar kon niet over het tapijt heen komen.
Dus ik ging naar haar toe.
Ze greep mijn hand vast en drukte die tegen haar voorhoofd, terwijl ze snikte.
‘Ik heb vijfenveertig jaar gewerkt,’ zei ze. ‘Ik heb alles goed gedaan.’
Ik ben er een uur gebleven.
Ze controleerde haar ramen op tocht.
Een kapotte gloeilamp vervangen.
Ik heb de thermostaat op 70 gezet.
‘De rekening—’ begon ze.
‘Maak je geen zorgen over vanavond,’ zei ik tegen haar.
Ik vertrok met minder geld dan waarmee ik aan mijn dienst was begonnen.
Maar ik kon niet meer vergeten wat ik had gezien.
