Van onzichtbaar naar zichtbaar
De skyline van de stad strekte zich voor hem uit in glas en staal. Logan zat stil, zijn versleten rugzak stevig vastgeklemd alsof die de laatste restjes van zijn identiteit bevatte. Isabella reed in kalme stilte. Ze ondervroeg hem niet. Ze gaf geen uitleg. Ze reed gewoon door.
Hun eerste bestemming was niet haar landhuis.
Het was waardigheid.
Een luxueuze trimsalon straalde als een paleis. Het personeel verstijfde. Logan verstijfde. Maar Isabella’s kalme autoriteit verdreef alle aarzeling. Warm water spoelde de sporen van overleving weg. Scharen gaven vorm aan het verlies. Spiegels weerspiegelden eindelijk een gezicht dat niet langer verborgen was.
Toen hij tevoorschijn kwam in een smetteloos wit overhemd, een nauwsluitende broek en gepoetste schoenen, hapte Isabella naar adem – niet uit aantrekkingskracht, maar uit herkenning.
‘Daar ben je,’ fluisterde ze.
Logan raakte zijn gezicht aan, zijn handen trilden. « Ik voel me… echt. »
‘Dat ben je,’ antwoordde ze.
Een huis dat aanvoelde als een ander universum.
Toen ze het landgoed bereikten, bleef Logan abrupt staan.
“Dit kan uw huis niet zijn.”
Ze glimlachte zachtjes. « Dit is ons thuis. »
Binnen maakte warmte plaats voor rijkdom. Gelach klonk nog na in de hoeken. Toen verscheen er een klein meisje op de trap, met een knuffelkonijn in haar handen.
“Mama? Wie is dat?”
Isabella knielde neer. « Iemand belangrijks. »
Het kind bekeek Logan aandachtig. « Ben je aardig? »
‘Ik ben aan het leren,’ zei hij.
‘Dan mag je blijven,’ besloot ze.
En zo hoorde hij ineens weer ergens thuis.
