‘Loop door,’ beval mijn vader. ‘Geef geen antwoord.’
Ik bereikte de stoep. Ik liep naar de witte auto. De achterdeur ging open voordat ik er zelfs maar bij was.
Er zat een vrouw achter het stuur. Ze had kort, donker haar en droeg een tactisch vest over een eenvoudig T-shirt. Ze zag er kalm uit. Dodelijk kalm.
« Stap in, » zei ze.
Ik klom op de achterbank en viel er praktisch naast Maisie. Ik sloeg de deur dicht en deed hem op slot.
De auto schoot meteen weg van de stoeprand. Ik draaide me om en keek door de achterruit.
Op mijn veranda, onder het gele verandalicht, stond een man die ik nog nooit eerder had gezien. Hij was lang en droeg donkere kleren. Hij keek ons na. Hij rende niet achter ons aan. Hij keek alleen maar toe. Toen haalde hij een telefoon uit zijn zak.
« We zijn veilig, » zei de bestuurster in haar oortje.
« Papa? » zei ik in de telefoon, die ik stevig vasthield alsof het mijn redding was. « Ben je er nog? »
« Ik ben hier, kindje, » zei hij. Zijn stem brak. « Ik ben hier. »
HOOFDSTUK 3: HET VEILIGE HUIS
De rit was een wazige flits van neonlichten en ramen met regenstrepen. We reden veertig minuten lang, de stad uit en de dichte bossen bij de kloof in.
Ik bestookte hem met vragen.
‘Waarom? Waarom ben je weggegaan? Mama stierf in de veronderstelling dat je er niet meer was. Ik heb jarenlang gerouwd!’ ‘
Ik weet het,’ zei hij zwaar. ‘Het brak me, Emma. Elke dag weer. Maar ik moest wel. Ik was forensisch accountant voor de FBI. Ik ontdekte iets wat ik niet had mogen ontdekken. Een witwasnetwerk dat verbonden was aan een drugskartel. Ze hebben een prijs op mijn hoofd gezet. En op dat van jou. De enige manier om je te beschermen was te verdwijnen. Een spook te worden.’
‘En Mark?’ vroeg ik, terwijl de angst in mijn maag opwelde. ‘Wat heeft Mark hiermee te maken?’
‘Mark is niet zomaar een consultant,’ zei mijn vader. ‘Hij is een fixer. Hij verplaatst geld voor mensen die niet willen dat hun geld wordt getraceerd. Hij raakte diep verstrikt in dezelfde mensen die ik onderzocht. Hij heeft schulden bij hen. En ze zijn gekomen om die te innen.’
‘Nee,’ fluisterde ik. ‘Mark is een goed mens. Hij houdt van ons.’
‘Mark is wanhopig,’ corrigeerde hij me. “En wanhopige mannen doen gevaarlijke dingen. Hij gaf ze toegang tot het huis, Emma. Hij gaf ze de code. Misschien dacht hij dat ze hem alleen maar bang zouden maken. Misschien wist hij niet dat je vroeg thuis zou zijn.”
Het verraad trof me harder dan de angst. Mark. Mijn Mark. De man die op zondag pannenkoeken bakte. De man die Maisie voorlas voor het slapengaan.
We reden naar een hut diep in het bos. Van buiten zag het er rustiek uit, maar toen we binnenkwamen, zag ik de versterkte stalen deuren, de bewakingscamera’s, de verduisterde ramen. Het was een bunker.
Aan een metalen tafel midden in de kamer zat een man.
Hij stond op toen ik binnenkwam. Hij zag er ouder uit. Zijn haar was grijs geworden, zijn gezicht getekend door jaren van stress en zich verstoppen. Maar zijn ogen waren hetzelfde.
“Papa,” snikte ik.
Hij kwam de kamer door en trok me in een omhelzing die me de adem benam. Hij rook naar Old Spice en wapenolie. Hij voelde echt. Solide.
Maisie werd wakker en keek om zich heen met grote, slaperige ogen. “Opa?” Ze vroeg het verward. Ze had alleen foto’s gezien.
Mijn vader knielde neer. Tranen stroomden over zijn doorleefde gezicht. « Hallo Maisie. Ik ben het. »
HOOFDSTUK 4: HET VERHOOR
De volgende ochtend was een hectische periode. Agent Benton – de chauffeur – en twee andere agenten richtten een commandocentrum in de woonkamer in.
« We hebben Mark opgehaald van het vliegveld, » vertelde Benton me, terwijl hij me een kop koffie gaf. « Hij zit vast. We verhoren hem nu. »
« Ik wil met hem praten, » zei ik.
« Nog niet, » zei mijn vader. « Je moet eerst het bewijsmateriaal zien. »
Ze lieten me de beelden zien.
De deurbelcamera van mijn huis.
