David zag de ironie niet. Hij wist niet dat de ‘Spookvoorzitter’ – de persoon die zijn bonus had goedgekeurd, het bedrijf had gered en met één handtekening een einde aan zijn carrière kon maken – recht voor hem stond.
Voor hem was ik gewoon Maya. Het stille meisje met wie hij vlak na zijn studie trouwde. De vrouw die thuisbleef, de financiën beheerde en zijn leven makkelijker maakte. Hij had geen idee dat, terwijl hij zich bezighield met politieke spelletjes op kantoor, ik jarenlang zorgvuldig iets voor mezelf had opgebouwd met de erfenis van mijn grootmoeder.
Zijn telefoon trilde.
‘Sarah is er al,’ zei hij. ‘Ze zei dat ze een oogje in het zeil zal houden voor het geval je je verveelt en over koken begint te praten.’
‘Wat attent van haar,’ zei ik droogjes.
‘Ze wil gewoon het beste voor me,’ antwoordde hij. ‘Laten we gaan. En Maya? Probeer er wat slimmer uit te zien. Gewoon glimlachen en knikken.’
We stapten in de bedrijfsauto en David bekeek zijn spiegelbeeld in het raam, zich er totaal niet van bewust dat dit de laatste keer zou zijn dat hij er als werknemer in zou rijden.
Deel 2: De leugen van de nanny
De balzaal van het Plaza Hotel was gevuld met mannen in smoking en vrouwen in schitterende avondjurken. Zachte muziek klonk op de achtergrond en obers liepen met dienbladen champagne door de menigte.
David kwam meteen tot leven. Hij liep vol zelfvertrouwen, hield mijn arm stevig vast en leidde me naar de VIP-ruimte.
‘Daar is Henderson,’ fluisterde hij. ‘Zeg niets, tenzij hij tegen je spreekt.’
Arthur Henderson was een fatsoenlijke man. Hij was bovendien de enige bij Apex Innovations, naast mijn juridisch team, die de waarheid over mij kende. We hadden elkaar vaak in besloten kring ontmoet om het herstel van het bedrijf te plannen.
Toen David hem naderde, lichtte Hendersons gezicht op – niet vanwege David, maar omdat hij mij zag.
‘David!’ zei Henderson hartelijk, terwijl hij hem de hand schudde.
