De volgende avond, nadat mijn dienst erop zat, reed ik weer door dezelfde straat.
Deze keer droeg ik mijn uniform niet. Ik had geen klembord bij me, geen officiële documenten. Er was geen telefoontje dat op me wachtte.
Een besluit dat in stilte genomen is.
Ik klopte op haar deur.
Het ging vrijwel direct open.
Ze stond daar in dezelfde gestreken jurk, met dezelfde parels en dezelfde vriendelijke glimlach.
‘Thee?’ vroeg ze.
Ik knikte.
En ik ging zitten.
Die nacht hebben we over van alles en niets gepraat.
We praatten over het weer. De buurt die ze nauwelijks meer herkende. De pijn in haar knieën als het regende.
De volgende nacht ben ik weer teruggekomen.
En de nacht daarna.
Al snel werd het een stille routine.
Mijn dienst zat erop en ik reed naar haar huis. Het buitenlicht brandde. Ze stond al te wachten, zoals altijd keurig gekleed.
En er zou thee zijn.
Zo zijn er acht maanden voorbijgegaan.
Acht maanden gevuld met verhalen, zacht gelach en comfortabele stilte. Acht maanden van eenvoudig gezelschap dat geen van ons beiden had verwacht.
Langzaam maar zeker werd ze zwakker.
Haar passen werden langzamer. Haar handen trilden meer als ze de theepot optilde. Haar stem werd met elke week zachter.
Maar één ding is nooit veranderd.
