Even heel even wilde ik me omdraaien en teruglopen naar mijn auto.
Maar iets in haar uitdrukking deed me stokken.
Haar ogen straalden hoop, niet verward of angstig. Ze keek me met stille verwachting aan, alsof mijn komst iets belangrijks had bewerkstelligd.
Tegen beter weten in stapte ik naar binnen.
Haar huis was brandschoon, bijna griezelig goed bewaard gebleven door de tijd.
Kanten gordijnen hingen netjes voor de ramen. Porseleinen beeldjes stonden op de planken. Ingelijste foto’s bedekten de muren – lachende gezichten van tientallen jaren geleden, mensen die duidelijk iets betekenden maar er niet meer waren.
Ze bewoog zich langzaam door de kamer, maar elke stap straalde waardigheid uit.
Aan de kleine eettafel zette ze zorgvuldig twee kopjes neer en schonk er thee in. Haar handen trilden lichtjes, maar slechts een beetje, alsof ze de handeling duizend keer had geoefend.
‘Ik ben blij dat je gekomen bent,’ zei ze zachtjes. ‘Ik was bang dat ze zouden stoppen met het sturen van iemand.’
Ik ging tegenover haar zitten en probeerde te bedenken hoe ik het gesprek dat ik had voorbereid, moest beginnen.
