Toen vertelde ik ze over de telefoontjes.
Het blokkeren.
De weigering.
En uiteindelijk… Ethan die opdook. Er viel een stilte.
— Ik straf jullie niet, zei ik kalm. Ik zag gewoon de waarheid.
Ethan had gegeven zonder iets te verwachten.
Geen voorwaarden.
Geen bijkomstigheden.
Ik legde mijn keuzes uit.
Hem helpen zijn leven op te bouwen.
Een stichting oprichten voor eenzame ouderen.
En duidelijke grenzen stellen met mijn kinderen.
Sommigen vertrokken boos.
Anderen bleven stil.
