En ze hing op.
Geen vragen.
Geen bezorgdheid.
Zelfs geen « Gaat het wel? »
Die nacht huilde ik zachtjes.
Geen luide snikken.
Gewoon zware, ingehouden tranen.
Mijn huis was nog nooit zo koud geweest.
Rond middernacht hoorde ik een auto stoppen.
Toen drie aarzelende kloppen op de deur.
Toen ik opendeed, stond mijn hart stil.
— Oma?
Het was Ethan.
Mijn achttienjarige kleinzoon.
Zijn ogen waren rood, zijn kleren verkreukeld.
Hij hield een envelop in zijn hand.
— Ik heb de hele nacht gereden, zei hij zachtjes. Ik heb meegenomen wat ik kon.
Er zat vijfhonderd dollar in.
Zijn spaargeld.
Alles wat hij had.
Ik hield hem stevig vast, niet in staat om te spreken.
Op dat moment begreep ik wat liefde werkelijk betekende.
Hij vroeg niets.
Niet waarom.
Niet hoeveel.
Hij was er gewoon.
Bij zonsopgang, alleen zittend, nam ik een besluit.
Een paar dagen later belde ik de hele familie.
Ik vertelde ze dat ik iets belangrijks te melden had.
Ze kwamen snel.
Toen ik ze vertelde dat ik de loterij had gewonnen, veranderden hun gezichten. Verbazing
.
Opwinding.
Berekening.
Ze spraken over investeringen, veiligheid en het beheren van het geld.
