De stilte duurde voort.
Een zware, ongemakkelijke stilte.
Toen werd de verbinding verbroken.
Ik dacht dat er een slechte verbinding was.
Ik belde opnieuw.
De telefoon ging niet over.
Hij had me geblokkeerd.
Ik zat daar, als versteend, naar het zwarte scherm te staren.
Het tikken van de keukenklok klonk luider dan ooit.
Er brak iets in me.
Later belde ik Laura.
Mijn dochter.
Expressiever, maar vaak scherp.
Ik vertelde haar hetzelfde.
Ze zuchtte.
—Mam, zoek het zelf maar uit. Ik heb al genoeg problemen.
