Als ze klaar zijn, heb ik het laatste woord. « Dit is geen straf. Dit is jullie enige kans om ooit de nalatenschap van jullie vader waardig te zijn. Grijp die kans, of ga met lege handen weg. »
Ze dachten dat mijn stilte een teken van zwakte was. Mijn eenvoud een teken van armoede. Mijn leeftijd een teken van onbekwaamheid. Ze zagen een leeg vat dat ze konden leegzuigen. Ze hebben nooit de moeite genomen om te vragen wat er in dat vat zat.
Mijn man en ik hebben een imperium opgebouwd, niet alleen van bezittingen, maar ook van waarden. Vandaag moest ik de liefde van mijn kinderen opofferen om de nalatenschap van mijn man te beschermen. Ik kan alleen maar hopen dat ze ooit zullen begrijpen dat deze harde les mijn laatste, grootste daad van liefde was.
