Alistair aarzelt. Hij kijkt me heel even aan, over zijn bril heen. Het is het signaal waar we het over eens waren. Het toneelstuk zal volgens het script verdergaan.
“Deze overeenkomst,” vervolgt Alistair, “benoemt de erfgenamen van Robert Vance als begunstigden van de dividenden, maar het beheer en de stemrechten zullen toevallen aan…”
‘We begrijpen het, Alistair,’ onderbreekt Thomas, zijn arrogantie duidelijk voelbaar. ‘Wij, de kinderen, zullen een raad van bestuur vormen om de bezittingen te beheren. Moeder zal uiteraard goed verzorgd worden.’
Caroline knikt instemmend. « Wij regelen alles voor haar. Ze hoeft zich geen zorgen te maken over deze ingewikkelde zaken. »
Ze heeft zojuist haar eigen lot bezegeld. Ze hebben officieel hun intentie kenbaar gemaakt om de macht over te nemen, pal voor de ogen van mijn advocaat.
Op dat moment legde ik mijn breinaalden neer.
Het tikken van de metalen naalden op de mahoniehouten tafel is verrassend luid in de stille kamer.
