Op dat moment weet ik dat ze verloren hebben.
Zonder enige twijfel zijn ze recht in de val gelopen, gedreven door hun eigen hebzucht en arrogantie. Ze gaan ervan uit dat de ‘Partnerschapsovereenkomst’ slechts een stoffig oud document uit de tijd van hun vader is. Ze hebben nooit de moeite genomen om het te bekijken.
Alistair aarzelt. Hij kijkt me heel even aan, over zijn bril heen. Het is het signaal waar we het over eens waren. Het toneelstuk zal volgens het script verdergaan.
“Deze overeenkomst,” vervolgt Alistair, “benoemt de erfgenamen van Robert Vance als begunstigden van de dividenden, maar het beheer en de stemrechten zullen toevallen aan…”
‘We begrijpen het, Alistair,’ onderbreekt Thomas, zijn arrogantie duidelijk voelbaar. ‘Wij, de kinderen, zullen een raad van bestuur vormen om de bezittingen te beheren. Moeder zal uiteraard goed verzorgd worden.’
Caroline knikt instemmend. « Wij regelen alles voor haar. Ze hoeft zich geen zorgen te maken over deze ingewikkelde zaken. »
Ze heeft zojuist haar eigen lot bezegeld. Ze hebben officieel hun intentie kenbaar gemaakt om de macht over te nemen, pal voor de ogen van mijn advocaat.
Op dat moment legde ik mijn breinaalden neer.
Het tikken van de metalen naalden op de mahoniehouten tafel is verrassend luid in de stille kamer.
Thomas, Caroline en Michael schrikken op en kijken me aan.
Langzaam til ik mijn hoofd op. Het masker van de verwarde, vermoeide oude vrouw dat ik al tien jaar draag, valt van me af. Ik kijk Thomas recht in de ogen, dan Caroline, en vervolgens Michael. Voor het eerst in jaren laat ik ze zien wie ik werkelijk ben – niet de zachtaardige moeder, maar de vrouw die aan onze keukentafel miljoenencontracten met hun vader onderhandelde.
En dan spreekt Alistair. Zijn stem is niet langer monotoon. Het is nu de hamer van de gerechtigheid.
‘Ik vrees dat u het verkeerd begrijpt,’ zegt Alistair, terwijl hij Thomas recht in de ogen kijkt. ‘De overeenkomst voor het oprichtingsbedrijf is ondertekend door twee oprichtende partners: Robert Vance en Eleanor Vance.’
Een verbijsterde stilte.
“Het volledige startkapitaal voor de oprichting van Vance Industries,” vervolgt Alistair, “kwam uit de erfenis van mevrouw Eleanor Vance. Robert Vance was het publieke gezicht van het bedrijf. Maar mevrouw Eleanor Vance was de enige investeerder en stille vennoot, met een controlerend belang van 51% vanaf de eerste dag.”
Het gezicht van Thomas is een masker van steen. De mond van Caroline staat wijd open.
