Samen opgroeien, heel simpel.
De adoptie riep vragen op, soms lange, starende blikken, vaak ongemakkelijke opmerkingen. Maar thuis verdween dat allemaal. Ze lachte, zong en stelde duizend vragen. Ze had een bijzondere manier om ons te omhelzen, alsof ze zich in het heden wilde verankeren.
De jaren vlogen voorbij. Léa groeide uit tot een intelligente, zorgzame en zeer meelevende jonge vrouw. Haar anders-zijn, ooit een stigma, was nu een deel van haar en definieerde haar nooit meer. Toen ze haar wens uitsprak om een carrière na te streven waarin ze anderen kon helpen, wisten we dat liefde haar werk had gedaan.
