Met een bonzend hart kon ik haar niet laten schrikken. Dus maakte ik er een spelletje van.
‘Laten we een verrassingsdiner voor Vaderdag organiseren,’ zei ik. Zij zou de planning maken, de decoratie verzorgen en me haar ideeën vertellen – een ‘missie’, noemde ze het. Voor haar was het leuk. Voor mij was het een manier om aanwijzingen te verzamelen zonder haar te belasten.
Tegen de tijd dat we thuis aankwamen, zou Vaderdag niet het gezellige feest zijn dat ik me had voorgesteld.
Zonnebloemen, beslag en een zwaar hart
De ochtend brak aan, zonnebloemen in een ietwat scheve vaas, meel op aanrechtbladen, vloeren en kleren. Lily neuriede, zich niet bewust van de volwassen problemen die ze zojuist aan het licht had gebracht.
Toen werd er geklopt. Een man die ik nog niet kende – maar die Lily wel had genoemd – stond daar. Verbazing en schuldgevoel flitsten over zijn gezicht. Binnen puzzelden we in stilte halve waarheden in elkaar, zonder te schreeuwen, zonder drama, en herschikten mijn leven op manieren die ik niet kon negeren.
