Toen ik de deur opendeed, stond ik versteld van wat ik zag – niet van angst, maar van oprechte verbazing.

De kamer lag bezaaid met notitieboekjes, felgekleurde stiften, afgedrukte foto’s en handgeschreven pagina’s die de vloer bedekten.

Mijn dochter en Noah knielden naast een groot bord vol tekeningen, aantekeningen en pijlen die ideeën met elkaar verbonden, terwijl op een laptop in de buurt een gepauzeerde diavoorstelling te zien was.

Ze keken allebei geschrokken op, maar er was geen spoor van geheimzinnigheid te bespeuren – alleen diepe concentratie.

Toen ik dichterbij kwam, vielen me bekende beelden op: een lachende foto van mijn vader, kiekjes van het park in onze buurt en een handgeschreven titel met de tekst ‘Gemeenschapsleesdag’. Langzaam werd het duidelijk dat hier niets verborgen was; alles was zorgvuldig opgebouwd.

Ze legden uit dat ze een vrijwilligersproject voor het plaatselijke buurthuis aan het plannen waren: het organiseren van voorleessessies voor jonge kinderen, en dat ze hoopten mijn vader, haar grootvader, uit te nodigen om mee te doen.

Sinds zijn recente ziekte was hij stiller en moedelozer geworden, en ze wilden hem iets geven om met plezier en voldoening naar uit te kijken.