Terwijl ik wegliep, met mijn kinderen lachend naast me, vulde een diepe warmte mijn borst. Geen bitterheid, maar dankbaarheid. Voor de rust die ik had hervonden, voor de persoon die ik aan het worden was, voor het leven dat ik met zorg en intentie had vormgegeven. Karma kondigde zich niet aan met een spektakel. Het liet me simpelweg zien dat terwijl sommigen gevangen blijven in de chaos die ze zelf creëren, anderen leren pijn om te zetten in kracht en een leven op te bouwen dat eindelijk als thuis voelt.
