Durf de hand uit te reiken, zelfs als je het niet zeker weet.
Wanneer ik met een ongewone situatie word geconfronteerd, aarzel ik. Wat moet ik zeggen? Hoe kan ik reageren zonder onhandig over te komen? Toch is soms alles wat nodig is een stap in de richting van de ander.
Zonder er al te veel over na te denken, spreek ik haar een paar geruststellende woorden toe, vergezeld van een eenvoudig gebaar. Niets bijzonders, geen grootse toespraak – gewoon een oprechte aanwezigheid.
En dat is waar de magie gebeurt.
Het gezicht van de jonge vrouw verzachtte, haar schouders ontspanden zich iets. Ze zei weinig, maar haar blik sprak boekdelen. Een stille emotie, een ingetogen herkenning, alsof dit moment een onzichtbare last van haar schouders had genomen.
