Een ogenschijnlijk gewone ontmoeting die eigenlijk helemaal niet zo gewoon was.
Het begon allemaal in een klein winkeltje, badend in een ietwat koel licht, met dat discrete achtergrondgeluid dat zo kenmerkend is voor rustige dagen. Niets deed vermoeden dat dit moment voor altijd in mijn geheugen gegrift zou blijven.
Bij de baby-afdeling zie ik een jonge moeder met haar baby tegen zich aan. Maar iets aan haar houding trekt mijn aandacht: ze kijkt niet naar de producten, maar naar de mensen. Alsof ze op zoek is naar gezelschap, een teken, hulp.
Als ze dichterbij komt, klinken haar woorden aarzelend, bijna fragiel. Een ogenschijnlijk eenvoudig verzoek, maar doorspekt met voelbare emotie. Op dat moment heb ik twee opties: wegkijken… of aandachtig luisteren.
